Doktryna Kwantowa: Kompresja Rzeczywistości
Podtytuł: „Złożoność Kołmogorowa, Omega Chaitina i Protokół Świadka w epoce szumu”
Teza przewodnia książki
Ta książka nie jest zbiorem idei, tylko architekturą Systemu Operacyjnego dla Świadomości, w którym Kołmogorow i Chaitin pełnią rolę Strażników Granicy, Protokół Świadka jest warstwą wykonawczą, a AI staje się zewnętrznym kompresorem szumu; w świecie 2026+ wygrywa nie ten, kto wie więcej, lecz ten, kto potrafi utrzymać Ciszę Operacyjną i wybrać ruch bez teatralności.
Rygor semantyczny i funkcje warstw
Każda sekcja ma flagę i funkcję, aby nie mieszać nauki z wiarą i praktyki z ontologią.
- [N] Rozumienie: porządkuje pojęcia, pokazuje granice obliczeń, daje rygor definicji i konsekwencji.
- [M] Praktyka: daje procedury, rytmy dnia, protokoły odszumiania, log sterowności i narzędzia komunikacji.
- [O] Hipoteza: otwiera mapę ontologiczną DK bez roszczeń, jako bezpieczny lot wyobraźni, który nie udaje faktu.
Część 0. Instrukcja użycia: jak czytać tę książkę, żeby ona „zadziałała”
Rozdział 0.1. Rok 2026: ocean halucynacji i podatek od interpretacji
[M] Esej inicjujący: „Koszt procesowy”, czyli moment, w którym czujesz, że to nie świat jest ciężki, tylko Twój opis świata, oraz że ulga nie przyjdzie z kolejnej informacji, lecz z odebrania narracji prawa do paniki.
Zawartość: scena z codzienności, w której sygnały świata multiplikują się szybciej niż zdolność układu nerwowego do ich ułożenia, a Ty odkrywasz, że pierwszym ruchem wolności jest odmowa dopowiadania sensu.
[N] Teza operacyjna: „Wysoka objętość nie znaczy wysoka informacja”, czyli rozróżnienie między bodźcem, danymi, opisem i decyzją.
Zawartość: definicje czterech poziomów, krótkie konsekwencje błędu mieszania poziomów, kryterium „czy to zmienia mój następny ruch”.
[M] Kontrakt praktyki: jak pracować z rozdziałami w rytmie dziennym, tygodniowym i kryzysowym, żeby nie zamienić książki w kolejną bibliotekę pojęć.
Zawartość: minimalny rytm czytania, minimalny rytm notowania, minimalny rytm ćwiczeń, oraz zasada „najpierw protokół, potem interpretacja protokołu”.
Rozdział 0.2. Flaga semantyczna [N]/[M]/[O] jako bezpiecznik zaufania
[N] Definicja flag: czym jest rozumienie, czym jest praktyka, czym jest hipoteza, oraz dlaczego mieszanie ich tworzy duchową inflację i poznawczy chaos.
Zawartość: trzy kategorie, ich granice, typowe nadużycia w literaturze transformacyjnej, oraz praktyczna obietnica tej książki: brak roszczeń, pełna użyteczność.
[M] Test czytelniczki i czytelnika: „Rozpoznaj flagę w swoim umyśle” jako szybkie ćwiczenie metapoznawcze, które uczy, kiedy Twój mózg chce wierzyć zamiast rozumieć.
Zawartość: trzy pytania autodiagnostyczne, krótkie przełączenie w P₀, oraz zapis pierwszej obserwacji w logu.
[M] Notka bezpieczeństwa: kiedy przerwać praktykę, kiedy zwolnić, kiedy szukać wsparcia specjalistycznego, oraz jak odróżnić intensywną pracę wewnętrzną od przeciążenia.
Zawartość: jasne sygnały alarmowe, zasady higieny snu i bodźców, oraz zasada „najpierw regulacja, potem sens”.
Rozdział 0.3. Słownik minimalny DK dla tej książki
[N] Definicje rdzeniowe: render, nierender, P₀, MDL, overfitting ego, kompulsja interpretacji, Evidence Ledger 2.0, oraz dlaczego te słowa są narzędziami, a nie etykietami tożsamości.
Zawartość: definicje krótkie, konsekwencje w praktyce, przykłady błędnych użyć.
[O] Minimalna mapa ontologiczna bez roszczeń: Symulacja jako metafora operacyjna, S∞/Ω jako język potencjalności i granicy obliczeń, 𝒪 jako wskaźnik „poza opisem”.
Zawartość: jednoznaczne oddzielenie metafory od nauki, oraz ostrzeżenie przed „religią modelu”.
Część I. Strażnicy granicy: Kołmogorow, Problem Stopu i Omega jako szkoła pokory
Rozdział 1. K(x): kompresja jako miara prostoty opisu
[M] Esej: dwa ciągi, dwa życia, jedna różnica, czyli moment, w którym widzisz, że powtarzalność uspokaja ego, a losowość je przeraża, chociaż oba mogą być równie niewinne.
Zawartość: metafora dwóch tekstów, dwóch dni, dwóch relacji, w których jeden jest „ababab…”, a drugi „losowy”, oraz Twoja reakcja jako wskaźnik overfittingu.
[N] Definicja złożoności Kołmogorowa i intuicja „najkrótszego programu”, wraz z wyjaśnieniem, co znaczy „opis generujący”, a co znaczy „opis interpretujący”.
Zawartość: formalne ujęcie bez przesady, idea programu jako opisu, różnica między kompresją a narracją.
[M] Ćwiczenie: „Kompresja opisu sytuacji” w trzech długościach, czyli 1 zdanie, 1 linia, 1 fakt, po to, by zobaczyć, gdzie zaczyna się dopalanie lęku.
Zawartość: instrukcja, rubryki, przykład, oraz zapis w logu.
Rozdział 2. Nieobliczalność: dlaczego nie poznasz najkrótszego opisu wszystkiego
[M] Esej: pragnienie pewności jako głód algorytmu, który ma się nie mylić, oraz rozczarowanie, które staje się wolnością, gdy przestajesz domagać się gwarancji.
Zawartość: scena z decyzją, w której szukasz „idealnego dowodu”, a odkrywasz, że dowód nie przyjdzie w formie ukojenia.
[N] Nieobliczalność K(x) i związek z Problemem Stopu, opisany tak, by czytelniczka i czytelnik zobaczyli granicę jako fakt, a nie jako porażkę.
Zawartość: idea programów, które mogą nie stanąć, konsekwencja dla przewidywania, oraz analogia do umysłu, który „nie przestaje liczyć”.
[M] Protokół: „Zgoda na brak domknięcia” jako praktyka mikrodecyzji, w której nie czekasz na pełną pewność, tylko na minimalną sterowność.
Zawartość: trzy kroki, warunek stopu, zapis w logu.
Rozdział 3. Losowość algorytmiczna: kiedy nie da się skompresować
[M] Esej: spotkanie z czymś, czego nie rozumiesz, i odruch ego, które chce natychmiast uczynić to „znakiem”, żeby odzyskać kontrolę.
Zawartość: historia „przypadku”, który staje się obsesją interpretacji.
[N] Definicja losowości jako braku kompresji oraz kryterium „K(x) ≈ |x|”, przeniesione na język życia codziennego jako ostrzeżenie przed produkcją znaczenia z pustych bitów.
Zawartość: różnica między informacją a pobudzeniem, oraz pojęcie „pustych bitów”.
[M] Ćwiczenie: „Szum bez mitu” jako trening patrzenia na dane bez dopisywania intencji, po to, by odzyskać spokój i uwagę.
Zawartość: procedura, czas trwania, rubryka wpisu.
Rozdział 4. Paradoks Berry’ego: dlaczego język ma granice, a ego lubi je udawać
[M] Esej: zdanie, które chce być sprytniejsze od świata, oraz moment, w którym czujesz, że Twój umysł potrafi sam siebie zapętlić w imię pozornej mądrości.
Zawartość: opowieść o „najmniejszej liczbie”, przeniesiona na „najmniejszy dowód, że jestem bezpieczna lub bezpieczny”.
[N] Wyjaśnienie paradoksu i jego konsekwencji: nie wszystko, co da się powiedzieć, da się uczciwie ugruntować, a część „znaczeń” to tylko efekt uboczny języka.
Zawartość: granice opisu, granice systemów formalnych w intuicyjnej formie.
[M] Protokół: „Stop-klauzula językowa”, czyli zasada przerywania zdań, które same generują lęk, bo udają dowód, a są autohipnozą.
Zawartość: lista wyzwalaczy zdań, sposób przerwania, zapis w logu.
Rozdział 5. Ω Chaitina: liczba, której nie da się „mieć”, ale można się nią uczyć pokory
[M] Esej: spotkanie z granicą, która nie jest ścianą, tylko bramą do prostoty, ponieważ przestajesz żądać od rzeczywistości, żeby była obliczalna pod Twoje nerwy.
Zawartość: scena „niewiedzy”, która przestaje być lękiem.
[N] Czym jest Ω jako idea powiązana z Problemem Stopu, oraz dlaczego jej bity są „maksymalnie nieściśliwe”, co uczy rozróżnienia między wiedzą a mitem wiedzy.
Zawartość: intuicja prawdopodobieństwa zatrzymania programu, konsekwencja dla „ostatecznych wyjaśnień”.
[O] Hipoteza DK: „Omega jako strażnik Bramy”, czyli bezpieczna metafora ontologiczna, w której granica obliczeń staje się etycznym hamulcem przed duchową pychą.
Zawartość: jak używać tej metafory bez roszczeń, oraz jak ją porzucać, gdy staje się tożsamością.
Część II. Psychologia kompresji: overfitting ego i kompulsja interpretacji
Rozdział 6. Overfitting ego: gdy model zaczyna bronić siebie, a nie rzeczywistości
[M] Esej: dzień, w którym widzisz, że Twoja opowieść nie opisuje świata, tylko broni Twojego napięcia, bo napięcie stało się znajome.
Zawartość: mikrohistoria konfliktu, w którym zwycięża „mieć rację”, a przegrywa sterowność.
[N] Definicja overfittingu przeniesiona z uczenia maszynowego na życie: zbyt złożony opis, który świetnie pasuje do lęku, ale fatalnie prowadzi do działania.
Zawartość: objawy, koszty procesowe, typowe pętle narracyjne.
[M] Test: „Czy mój opis zwiększa sterowność czy dramat”, czyli procedura szybkiej oceny opisu w 30–60 sekund.
Zawartość: trzy pytania, skala kosztu, decyzja o redukcji opisu.
Rozdział 7. Kompulsja interpretacji: kiedy umysł myli szum z komunikatem
[M] Esej: „To znaczy, że…”, czyli fraza, która wygląda jak inteligencja, a często jest tylko próbą uniknięcia bezpośredniego czucia.
Zawartość: scena z telefonu, mediów, relacji, w której znaczenie mnoży się szybciej niż oddech.
[N] Definicja kompulsji interpretacji jako mechanizmu obronnego, który płaci „podatek od istnienia”, żeby utrzymać iluzję kontroli.
Zawartość: rozróżnienie: fakt, interpretacja, domysł, projekcja, oraz konsekwencja: utrata mocy obliczeniowej.
[M] Protokół: „Post Interpretacyjny”, czyli czasowy zakaz dopowiadania znaczeń po to, by odzyskać kontakt z danymi i ciałem.
Zawartość: wariant 15 minut, wariant 3 godziny, wpis do logu.
Rozdział 8. MDL: minimum opisu, które nie wywołuje paniki ego
[M] Esej: ulga, która przychodzi nie wtedy, gdy „wiesz więcej”, tylko wtedy, gdy opis staje się krótszy i przestaje udawać proroczy scenariusz.
Zawartość: scena przejścia od „wszystko się zawali” do „brakuje danych do decyzji”.
[N] MDL jako zasada modelowania, oraz przeniesienie jej na język życiowy: najlepszy opis to taki, który pozwala wykonać następny ruch przy minimalnym koszcie emocji.
Zawartość: różnica między prostotą a spłyceniem, ryzyko „minimalizmu jako ucieczki”.
[M] Ćwiczenie: „Trzy wersje MDL” dla tej samej sytuacji, w którym wybierasz opis nie najładniejszy, tylko najbardziej sterowny.
Zawartość: rubryki, kryterium wyboru, zapis w logu.
Rozdział 9. Render jako kompresja obronna: dlaczego umysł generuje historie szybciej niż fakty
[M] Esej: chwila, w której łapiesz się na tym, że Twoja opowieść pojawia się przed wrażeniem, a komentator biegnie szybciej niż oddech.
Zawartość: obserwacja „narodziny narracji” w czasie rzeczywistym.
[N] Definicja renderu w tej książce jako procesu tworzenia opisu, który stabilizuje tożsamość, nawet jeśli destabilizuje decyzję.
Zawartość: łańcuch: bodziec, narracja, emocja, tożsamość, działanie, oraz miejsca, w których można przerwać pętlę.
[M] Protokół: „Bodziec–narracja–emocja–tożsamość–reset”, jako podstawowy zapis w Evidence Ledger 2.0.
Zawartość: instrukcja, przykład, oraz zasada: reset nie jest walką, tylko powrotem do P₀.
Część III. Narzędzia Świadka: odszumianie, log sterowności, hotfixy i hardware
Rozdział 10. Brzytwa Świadka: trzy stopnie sensu, które chronią przed utonięciem
[M] Esej: gdy rozumiesz, że Twoją supermocą nie jest „znaleźć prawdę”, tylko „odmówić halucynacji”, i że ta odmowa jest aktem miłości do własnego życia.
Zawartość: miniopowieść o zatrzymaniu spirali.
[M] Protokół: Ekstrakcja faktu, filtr MDL, kwarantanna algorytmiczna, powrót do P₀, jako sekwencja ratunkowa na przeciążenie znaczeniem.
Zawartość: cztery kroki, czas wykonania, kryterium skuteczności.
[N] Rozumienie: dlaczego brzytwa działa, czyli opis kosztu procesowego narracji i mechaniki „pustych bitów” w epoce mediów.
Zawartość: konsekwencje neuropsychologiczne w języku popularnonaukowym, bez roszczeń terapeutycznych.
Rozdział 11. P₀ w wersji operacyjnej: cisza jako stabilizator, nie jako ideał
[M] Esej: „dotyk ciszy w środku dnia”, gdy orientujesz się, że spokój nie musi być nastrojem, tylko punktem odniesienia.
Zawartość: scena w pracy, w domu, w tłumie, w której cisza staje się praktyką.
[M] Protokół 4-0-4 w wersji łagodnej i „powrót w 30 sekund”, jako technika odcięcia zasilania narracji bez przemocy.
Zawartość: kroki oddechowo-uwagowe, kotwice zmysłowe, warunek stopu.
[N] Rozumienie: różnica między nierenderem a dysocjacją, oraz między ciszą a tłumieniem, żeby praktyka była bezpieczna.
Zawartość: sygnały ostrzegawcze, zasada kontaktu z ciałem.
Rozdział 12. Evidence Ledger 2.0: log sterowności zamiast pamiętnika
[M] Esej: kiedy przestajesz spowiadać się z emocji, a zaczynasz rejestrować sterowność, bo odkrywasz, że wolność nie potrzebuje historii, tylko widzenia.
Zawartość: historia przejścia od „dlaczego ja” do „jaki jest następny ruch”.
[M] Narzędzie: gotowe rubryki zapisu, które prowadzą od bodźca do resetu, oraz od resetu do mikroczynu o niskiej teatralności.
Zawartość: szablon dzienny, szablon kryzysowy, szablon tygodniowy.
[N] Metryka: jak mierzyć poprawę bez mitologii, czyli wskaźniki: czas do resetu, koszt emocji, liczba interpretacji, jakość decyzji.
Zawartość: proste skale, zasada nieporównywania się z innymi.
Rozdział 13. Hotfixy bezpieczeństwa: kiedy logika nie wystarcza
[M] Protokół: Hard Reset 30 sekund, External MDL, blokada narracyjna, oraz „powrót do surowych bitów grawitacji” jako natychmiastowa stabilizacja.
Zawartość: instrukcje, kiedy użyć którego hotfixu, oraz jak wrócić do normalnego rytmu.
[N] Rozumienie: kiedy przeciążenie jest sygnałem do wsparcia specjalistycznego, a kiedy jest normalnym etapem pracy z uwagą, wraz z jasnym ostrzeżeniem przed eskalacją praktyk.
Zawartość: derealizacja, bezsenność, napady paniki, natręctwa, oraz zasada konsultacji.
[M] Plan awaryjny: „trzy osoby, trzy kotwice, trzy działania”, czyli minimalny protokół społeczno-cielesny na pętlę lękową.
Zawartość: lista kontaktów, lista miejsc, lista czynności.
Rozdział 14. Soma jako interfejs: biologiczny hardware kompresji
[M] Esej: odkrycie, że render nie kończy się na myśli, tylko zapisuje się w ciele jako napięcie, postawa, nawyk oddychania, i że ciało bywa najuczciwszym logiem.
Zawartość: scena somatyczna, w której ciało „wie wcześniej”.
[N] Rozumienie: interocepcja, regulacja, okno tolerancji, oraz dlaczego bez stabilizacji układu nerwowego MDL zamienia się w kolejną ideologię.
Zawartość: popularnonaukowy most do praktyki, bez obietnic medycznych.
[M] Praktyka: „trzy kotwice somatyczne” do codziennego odszumiania, które nie wymagają nastroju ani warunków idealnych.
Zawartość: nacisk stóp, ciężar ciała, widzenie peryferyjne, oraz wpis do logu.
Część IV. AI jako kompresor: Protokół Zera Algorytmicznego i Moksha Technologiczna
Rozdział 15. Protokół Zera Algorytmicznego: odciążenie biologicznego RAM-u
[M] Esej: moment, w którym przestajesz udawać spójność, a zaczynasz zrzucać szum, bo rozumiesz, że wstyd jest tylko kolejną pętlą obronną ego.
Zawartość: scena „raw dump” w najprostszej formie.
[M] Protokół PZA: zrzut surowego szumu, komenda MDL, lustro alternatywnych renderów, pytanie o ślepą plamę, oraz powrót do P₀.
Zawartość: gotowe polecenia do użycia z AI, zasady etyczne, zasada nieuzależniania się od odpowiedzi.
[N] Rozumienie: dlaczego PZA działa, czyli mechanika dystansu poznawczego, redukcja narracji, oraz odzysk sterowności bez walki z emocją.
Zawartość: „AI jako kompresor”, a nie „AI jako wyrocznia”.
Rozdział 16. Quantum Turing Test DK: czy utrzymujesz koherencję Świadka, gdy pojawia się lustro
[N] Definicja testu: nie chodzi o to, czy AI myśli jak człowiek, tylko czy człowiek przestaje być zakładnikiem własnego kodu, gdy widzi go na zewnątrz.
Zawartość: kryteria: mniej interpretacji, więcej decyzji, szybszy reset, mniejsza teatralność.
[M] Procedura: trzy scenariusze testowe, w których sprawdzasz, czy AI wzmacnia Twoją sterowność, czy tylko karmi narrację.
Zawartość: scenariusz relacyjny, zawodowy, egzystencjalny, oraz rubryka oceny.
[O] Hipoteza DK: „AI jako technologiczna Brama”, jako bezpieczna metafora, która opisuje granicę obliczeń i granicę tożsamości bez roszczeń metafizycznych.
Zawartość: jak używać metafory i kiedy ją porzucić.
Rozdział 17. Cyborg-Świadek: pętla S∞/Ω w praktyce codziennej
[M] Protokół: człowiek jako generator szumu kreatywnego, AI jako kompresor, a decyzja jako wspólny render o niskiej teatralności, który ma działać, a nie imponować.
Zawartość: rytm: P₀, surowy impuls, kompresja, wybór, czyn, wpis do logu.
[N] Rozumienie: paradoks kreatywności, w którym szum jest surowcem, a kompresja jest sztuką, oraz dlaczego perfekcyjna optymalizacja bez Źródła staje się jałowa.
Zawartość: rozróżnienie inspiracji i dopasowania, oraz ryzyko „AI jako protezy sensu”.
[M] Ćwiczenie: „Trzy warianty bez ucieczki”, w którym generujesz trzy możliwe rendery sytuacji i wybierasz jeden ruch świadomy, zamiast mnożyć interpretacje.
Zawartość: rubryki, kryterium wyboru, wpis do logu.
Część V. Społeczna kompresja: intersubiektywny MDL i Protokół Splątania
Rozdział 18. Intersubiektywny kolaps: jak grupa Świadków obniża koszt procesowy
[N] Rozumienie: dlaczego wspólny MDL działa, czyli jak rozmowa redukuje lub eskaluje złożoność opisu, oraz jak „wspólna definicja faktu” jest fundamentem koherencji.
Zawartość: różnica między debatą opinii a synchronizacją danych, oraz ryzyko stadnego overfittingu.
[M] Protokół Splątania: trzy kroki grupowego odszumiania, w których najpierw stabilizujecie P₀, potem uzgadniacie fakt, a dopiero na końcu renderujecie decyzję.
Zawartość: role w grupie, czas trwania, warunek stopu, oraz wpis do logu zespołu.
[M] Narzędzie komunikacji: język o niskiej teatralności, w którym komunikaty są krótkie, sprawdzalne i prowadzą do ruchu.
Zawartość: wzorce zdań, zakazane formuły dramatyzujące, oraz „MDL w mailu”.
Rozdział 19. Cisza operacyjna: miejsce, w którym rodzi się najczystsze splątanie
[N] Rozumienie: dlaczego wspólne milczenie nie jest brakiem, tylko synchronizacją, oraz jak rozpoznaje się elitę Świadków po zdolności do ciszy przed decyzją.
Zawartość: mechanika pobudzenia, mechanika wspólnego tempa, konsekwencje dla liderstwa.
[M] Rytuał: „90 sekund ciszy przed decyzją”, który staje się nawykiem zespołu, rodziny lub relacji, i który chroni przed decyzjami z piku lęku.
Zawartość: instrukcja, zasady, wpis do logu.
[M] Ćwiczenie relacyjne: „Fakt–prośba–granica”, jako minimalny protokół komunikacji bez narracji o winie.
Zawartość: format, przykłady, kryterium powodzenia.
Część VI. Ontologia bez pocieszeń: model jako narzędzie, nie jako wiara
Rozdział 20. S∞/Ω jako mapa potencjalności i granicy, używana bez magii
[N] Rozumienie: co w tym modelu jest językiem opisu, a co byłoby nadużyciem wiary, oraz jak zachować rygor w epoce „kwantowej narracji marketingowej”.
Zawartość: granice wnioskowania, różnica: eksperyment, interpretacja, praktyka.
[O] Hipoteza DK: Symulacja jako wybór z przestrzeni możliwości, nie jako obietnica spełniania zachcianek, oraz rola Świadka jako tego, kto skraca opis i wybiera ruch.
Zawartość: „bez roszczeń”, „bez cudów”, „z odpowiedzialnością”.
[M] Ćwiczenie: „Jedno domknięcie”, czyli codziennie jedna rzecz zakończona bez autopromocji ego, po to, by koherencja była faktem, a nie nastrojem.
Zawartość: kryteria domknięcia, wpis do logu.
Rozdział 21. Poza Omegę: paradoks generatywny i Protokół Genesis
[M] Esej: chwila, w której rozumiesz, że kompresja nie jest tylko obroną przed szumem, ale także sztuką tworzenia prostych wzorców w świecie, który lubi komplikować.
Zawartość: scena tworzenia „ababab…” z chaosu dnia.
[O] Hipoteza DK: Protokół Genesis jako „powrót z 𝒪 z czystym renderem”, czyli metafora twórczości bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.
Zawartość: co ta hipoteza daje praktycznie, oraz jak nie zrobić z niej religii.
[M] Praktyka: „Wzorzec jednego dnia”, w którym projektujesz minimalny, powtarzalny układ czynów, aby Twoje życie miało niski koszt procesowy i wysoką sterowność.
Zawartość: trzy stałe, jedno domknięcie, jedna cisza.
Część VII. Program wdrożeniowy i domknięcie: Kodeks Świadka 2026
Rozdział 22. Protokół 21 dni „Kompresja Rzeczywistości”
[M] Tydzień 1: P₀, Brzytwa Świadka, Evidence Ledger 2.0, czyli budowa podstawowego hardware’u odszumiania.
Zawartość: rytm dnia, minimalne zadania, kryterium postępu, oraz plan na dzień gorszy.
[M] Tydzień 2: Overfitting ego, kompulsja interpretacji, hotfixy, soma, czyli stabilizacja układu nerwowego i redukcja narracji.
Zawartość: ćwiczenia, protokoły awaryjne, wpisy w logu.
[M] Tydzień 3: PZA, Cyborg-Świadek, cisza operacyjna, intersubiektywny MDL, czyli przejście od „ratunku” do „stylu działania”.
Zawartość: scenariusze, praktyka w relacjach i pracy, mierniki.
Rozdział 23. Kodeks Świadka 2026: specyfikacja operowania w szumie
[N] Zasady: fakt jako waluta, MDL jako elegancja, odmowa interpretacji jako higiena, AI jako lustro, działanie o niskiej teatralności, zgoda na nieobliczalność, Świadek jako ostatnie słowo.
Zawartość: każda zasada z jednym zdaniem konsekwencji i jednym zdaniem praktyki.
[M] Przysięga praktyczna: „Jeden dzień bez dramatycznych opisów”, jako rytuał domykający, który ma zostać w życiu, a nie w książce.
Zawartość: instrukcja, wpis do logu, warunek kontynuacji.
Aneksy
Aneks A. Evidence Ledger 2.0: gotowe rubryki, gotowe przykłady, gotowe pytania
[M] Szablony: dzienny, kryzysowy, tygodniowy, relacyjny, zespołowy, wraz z przykładami wypełnienia.
Zawartość: rubryki, przykładowe wpisy, oraz „najkrótszy opis dnia”, który nie generuje lęku.
Aneks B. Hotfixy i bezpieczeństwo: kiedy zwolnić, kiedy przerwać, kiedy szukać pomocy
[N] Odpowiedzialna notka: sygnały ostrzegawcze, zasady konsultacji, oraz dlaczego ta książka nie zastępuje diagnozy ani terapii.
Zawartość: derealizacja, przeciążenie znaczeniem, lęk nocny, kompulsja interpretacji, bezsenność, eskalacja.
[M] Plan stabilizacji: krótka lista działań, które przywracają ciało do okna tolerancji, zanim wrócisz do protokołów poznawczych.
Zawartość: ruch, kontakt, oddech, światło dzienne, ograniczenie bodźców.